Sk-Berlare gaat geschiedenis schrijven, voor het eerst in het bestaan van de club, gaan we in “Bevordering” spelen, met andere woorden ….De nationale reeksen. Komt daar ook nog bij dat we onze thuiswedstrijden op zaterdagavond gaan spelen, een nieuwigheid in Berlare. Dit onderwerp op een gemeente zoals Berlare, is dan ook een goed onderwerp om enkele cafés van Berlare mee te bezoeken. Ik heb er enkele gedaan, tis te zeggen twee en dat was voldoende gesprekstof voor een gans jaar, ook de samenhangende “ambras” thuis, heeft me na twee cafés doen stoppen.

Dus, over die zaterdagavondwedstrijden zijn de meningen verdeeld. Er zijn pro’s en contra’s. In een café aan het kerkhof van Berlare, hoorde ik een vrouw zeggen…ja zeg de zaterdagavond spelen dat is niet goed want dan gaan wij “soms” eens gaan eten, en dan kunnen we niet meer naar het voetbal.

Luister mevrouw er zijn 52 weken in een jaar, dus er zijn 52 zaterdagen in een jaar. Sk-Berlare speelt 13 wedstrijden op zaterdagavond thuis, als je er nog rekening mee houd dat het ”feestcomité” zeker minimum 6 diners gaat inlassen in “Club 93”. Dat zijn nog 39 zaterdagen dat je kunt gaan eten ik denk niet dat dit een excuus kan zijn.

Natuurlijk zijn er ook voordelen op zaterdagavond spelen. Neem nu de doorsnee supporter van SKB, dit was de uitleg aan de andere kant van “den bos”…….!

Op zondagmorgen gaat deze fietsen, kaarten, pinten drinken en enkele wereldvreemden doen klusjes thuis.

Als SKB op zondagnamiddag speelt moet je ofwel vroeg het café verlaten ofwel rechtstreeks naar het stadium gaan. Normaal moet je op tijd thuis zijn speciaal om naar de match te gaan. Echter als het op zaterdagavond te spelen is kan je gerust de zondagmorgen wat verder fietsen, of nog wat langer kaarten, dus dat zijn allemaal voordelen. Een voordeel is ook dat de vrouw niet moet gehaast zijn om het eten klaar te hebben, neen je kunt gerust nog om 15.00 uur eten in de namiddag. Natuurlijk zijn er nadelen, veel mannen zijn voorstander van de zondagnamiddag match, ja natuurlijk anders zal het een zondags uitstapje worden naar zee bijvoorbeeld of naar een of andere stad waar ’s zondags de winkels open zijn. Dat zijn nadelen natuurlijk, maar vergeet niet dat Sk-Berlare hier zonder het te weten een beter klimaat gaat creëren voor de doorsnee huisvrouw….! A, ja natuurlijk luister, de zaterdagavond kunnen de vrouwen mee naar het voetbal, en de zondagnamiddag kunnen de mannen mee op uitstap, naar waar het ook mag wezen.

Dus laat ons kiezen voor “SATERDAYNIGHT FEVER” en we gaan een leuk jaar meemaken. Met zoveel mogelijk Olijfjes en travolta’s op de matchen van Sk-Berlare. Ik ben voorstander voor de zaterdagavondmatchen, maar dat hadden jullie al begrepen zeker.

 De Kegel Jeff

Gepost in Column, Nieuws

Het klinkt schitterend: Bevordering.

4e Nationale of Promotie komen niet in de buurt. Als je als club in Bevordering hebt gespeeld ontloop je voor altijd de stempel van provincieclubje.

En zeggen dat ik als nieuw bestuurslid nog twijfelde om op deze onvergetelijke wedstrijd aanwezig te zijn. Gelukkig maakte Kris Gabriëls vorige donderdag alle SK Berlare-veteranen attent op het feit dat er van die matchen zijn waarop je moet aanwezig zijn.. of je kan er nooit deftig over meepraten later.

En het werd een memorabele match. Het ideale scenario voor een thriller. Ik zag supporters die achter de tribune gingen staan omdat ze de spanning niet konden dragen. Ik zag een burgemeester die zo meeleefde dat ze bijna plannen maakte om het park rond ’t kasteel te reserveren voor een nieuw stadion voor SK Berlare. Ik zag oud-spelers met een kapotte knie springen als een jong konijn.

En ook al werd de kans op een goede afloop steeds kleiner, het geloof in die ene late beslissende actie bleef aanwezig.

Wat een gevoel moet het geven aan de bezegelaar van het lot van Sint-Gillis-Waas. Net hij, die om begrijpelijke redenen vroeg tekende voor een ander team, die na die beslissing een vaste stek versierde in de ploeg, die daarna spijt had van zijn vertrek en liever bij SKB wou blijven maar daar zelf niet meer kan over beslissen. Net hij toverde in de 117^e minuut nog een perfecte beweging en een vernietigende trap te voorschijn en liet de Puiten dansen. Net hij speelt volgend seizoen misschien niet in Bevordering.

De kantine zal ontploffen vanavond. Een prachtige afsluiter van een lang seizoen.

Proficiat aan alle trainers, spelers en supporters. En vooral proficiat aan de medewerkers die zich belangeloos inzetten voor de club. Geniet van dit succes!

Gepost in Blogroll, Column, Nieuws

Beste supporters en sympathisanten van Sk-Berlare. Zondag is het Pasen en wordt er niet gespeeld in de provinciale reeksen.Ik hoor het u al zeggen eindelijk eens een zondag om het vrouwtje eens goed te verwennen, zo nekeer doen wat zij graag heeft…..laat haar maar eens beslissen.Let op als ze zegt “ga maar naar het voetbal” niet onmiddellijk panikeren want, misschien is het na uw thuiskomst wel uwe “Pasen”…….Wie weet. 

Natuurlijk kan ze ook zeggen “ O, o, dat is goed, den brantano is open en de meubelpiramiden….En de ……..en de……, ja dan weten ze plots waar de winkels open zijn op zondag. Als je dan ook nog uw schoonmoeder meeneemt, ja dan kan dat een gezellige uitstap worden.Op maandag heb je meer geluk, dan kan je in de voormiddag wat in de tuin werken, en ja hoor in de namiddag is er de finale van de beker van Oost-Vlaanderen. Deze wedstrijd wordt gespeeld door Jong Lede en Dendermonde. Deze wedstrijd gaat door op het veld van Sk-Lebekke om 15.00 uur. 

Maar iedere echte Berlarenaar zal weten wat er op tweede Pasen te doen is in Berlare…? Natuurlijk “Koers op t’Schuitje”. Dit is nostalgie want deze wedstrijd wordt al vele jaren gereden aan café “den Turfput” bij Maurits, ook een vaste supporter van SK-Berlare. 

Dus tip voor maandag; Ga met vrouw en kindjes wandelen, langs het prachtige natuurreservaat “t’Broek” en loop langs de turfputstraat, ga iets drinken bij Maurits koop de kindjes “nen toeter”. Succes gegarandeerd bij uw vrouwtje en zeker bij de kindjes. Hier kan je ook je schoonmoeder mee naartoe nemen, je zult er niet teveel last van hebben want luider dan de microwagen van”Rodania” kan ze niet.

Gepost in Column, Nieuws

           In de kijker… Yves Vanderstraeten 

Onze club mag niet klagen. We beschikken over het beste doelwachtersduo van 1^e provinciale. Met Timmy Merckx hadden we al een klepper in huis. De komst van Yves Vanderstraeten is pure luxe. Welke provinciale voetbalclub kan zeggen dat het een speler heeft lopen met ervaring op het hoogste niveau in binnen- en buitenland, die 5x werd opgeroepen voor de Rode Duivels ( toen nog een hele eer) en bovendien nog topfit is?

Ook al groeide Yves op in Berlare, als jeugdspeler kwam hij uit voor Jong Lede, dat toen als derdeklasser in provinciale jeugdreeksen speelde. Op Yves’ allereerste training vroeg de trainer wie in het doel wou staan. Aangezien niemand reageerde nam hij een paar jongens apart om er enkele balletjes naar te trappen. Even later werd Yves tot keeper gebombardeerd. Hij doorliep in Lede alle jeugdreeksen en na 2 seizoenen in het eerste elftal werd hij weggehaald door Racing Mechelen. Nadien volgden FC Antwerp, 4 jaar Maritimo Funchal op het prachtige Portugese bloemeneiland Madeira en Lierse.

Net voor hij ontslagen werd vroeg onze toenmalige trainer Bert Cluytens aan Yves om keeperstrainer te worden bij SK Berlare. Toen hij vertrok bij de Pallieters zaten we dus in pole position om hem ook als speler in te lijven. En het lijkt er op dat hij hier nog lang zal blijven. Deze zomer sloeg hij nog een aanbod af van de ambitieuze derdeklasser Wezet waar Marc Wuyts trainer is.

Ook al liet hij het leven als een voetbalprof achter zich, het aantal uren op de sportvelden blijft ongewijzigd. Yves traint immers ook nog de duiveltjesploeg van zoontje Jarne, de Berlaarse keepers en de jonge doelmannen van FC Waasland. Daarnaast is hij zoals vele ex-voetballers aan een opmars in het tennis bezig en staat hij op de spelerslijst van Minivoetbalclub Jeff & Jef, een opvangclub voor ex-spelers van SK Berlare met slijtageverschijnselen of breedtegroei…

Bij Yves is daar niks van te merken. Hij staat messcherp. Ook al is zijn leven een stuk socialer geworden. Vroeger kon er na een wedstrijd wel eens een pintje gedronken worden. Nu wordt er regelmatiger deftig “nagepraat” als Yves in de buurt is. Maar dat blijkt zijn lichaam makkelijk te verwerken.

Ook al keept hij beresterk. Af en toe hoor je de typische commentaren dat men toch meer verwacht van een ex-eersteklassedoelman. Dan bedoelt men waarschijnlijk dat men meer spectaculaire reddingen verwacht van Yves. Maar dat is het nu net bij een goeie keeper. Door een goeie opstelling, de juiste techniek en de gave om te anticiperen lijkt alles zo eenvoudig. Waar anderen de grootste kattensprongen voor uithalen, zal Yves rustig kunnen plukken.

Als hij nu in de buurt nog een job vindt, liefst in de sportsector ( waarom niet op de sportdienst?), is hij hopelijk vertrokken voor een lange carrière als speler en trainer bij SK Berlare. 12 jaar geleden polsten we in het toenmalige clubblad “ De Shotter” naar zijn interesse om te spelen bij SK Berlare. Afspraak dus in 2019 voor een interview over zijn loopbaan bij De Puitenkloppers?

Gepost in Column, Nieuws, Persnieuws

Vroeger toen het hele dorp melk dronk van de lokale melkboer, toen de biefstukken van het lijf van Berlaarse koeien werden gezaagd, toen de kerken nog voller zaten, toen was het makkelijker. Maar nu, nu alle voetbalschoenen in China worden gemaakt, nu de veters uit Taiwan en de broekjes en kousen uit Spanje en nog verder komen, nu is het zo weinig evident geworden om als dorpeling de voetbalkleuren van je eigen gemeente te verdedigen. Aangezien het gras altijd groener schijnt te zijn aan de overkant, is het geen makkelijke opdracht om als simpele jongen uit Berlare door te stoten naar het wekelijkse verschijnen voor het eerste elftal.

Als een jonge twijg aan de puitenkloppersboom begonnen bij de preminiemen en nogal altijd elke zondagmiddag zijn tenen uitkuisend om voor zichzelf, de ploeg en de liefst zo talrijk mogelijk opkomende Berlaarse supportersschare het hart onder de riem te schuvien, ofte, de bal achter de krijtlijn van de tegenstrevende doelman te mikken. Ondertussen is dat twijgje een stevige tak geworden, geen geringe verdienste, zeker niet in een ploeg als Berlare met ambitie die zich ook financieel laat vertalen en van heinde en verre dus kan importeren. Een stagiair notaris die met vakkennis en doorzetting zijn stage met vrucht zal beëindigen, daar steek ik mijn handen voor in het vuur. Snickske, Snicky voor de meesten, weinigen zeggen Steven, maar doet u toch maar gerust als u hem zondagmiddag proficiat wenst met zijn nimmer aflatende geestdrift, zijn wegschenkende energie en zijn lust om voor de ploeg, zijn ploeg, zijn puitenklopperij de volle puit binnen te halen.

Ik ben fan. Brengt u gerust al uw Berlaarse vrienden mee volgende keer om naar deze uitstervende diersoort te komen kijken. De eenhoorn is een schoon en nobel dier, krachtig en met een goesting om te voetballen, voor eigen volk op eigen bodem.

Gepost in Column, Nieuws

Ik ben geen Herman De Coninck die het frivool over de bewegingen van Cruyf heeft in de zestien en over zijn speelveld, het gedicht. Ik heb het over het leven van aanmodderen met ijs in het kleedhokje, de spier die knapt tijdens mijn enig knap doelpunt op training, over het leven van een bankzitter die steeds zijn ongelijk op hem ziet afkomen, maar nu spreek ik niet over de geblesseerde. De Bankzitter. De man die soms het gevoel heeft eelt rond zijn aarsopening te kweken, de man die de trainer meermaals van stront verwijt, de bankzitter, die in zijn kruis getaste, de niet naar waarde geschatte. Ik kan mezelf tamelijk goed neerleggen bij het leven als bankzitter, dat van geblesseerde valt lastiger. Je kan dan namelijk helemaal niet het spel met de voetbal spelen. En ik vind voetbal zo’n banaal leuk spel dat ik eigenlijk even graag train of met de reserves aantreed, dan zondags voor de dollars, zoals ze in het voetbalmilieu graag genoemd worden.

Knikkers, harde cash, baargeld, pecunia. Soit, het leven van de bankzitter, is niet gelijk aan dat van de geblesseerde, geloof me vrij. Een bankzitter kan zich telkens bewijzen, zowel binnen als buiten het veld. Een geblesseerde heeft het daarmee iets moeilijker. Maar waar ga ik eigenlijk naartoe met mijn betoog?

En als voetballer graag (omwille van te weinig technische baggage en trainingstijd) simpel spelenen hier, als schrijver, het ene overstapje na het andere proberen. En straks een bal over tachtig meter zeker,

Absoluut de trainer heeft altijd gelijk, gelukkig is dat voor vele supporters alleen maar per definitie zo. Hoeveel mensen zouden naar het voetbal gaan kijken als ze het niet allemaal zelf veel beter zouden kunnen, De meesten supporteren vooral voor zichzelf en hun verschrikkelijke geweldige speldoorzicht, hun liefde gaat niet echt naar het spel als geheel, waarvoor twee ploegen nodig zijn. Om nog maar met geen woord te reppen over wat een scheidsrechter allemaal over zich kan krijgen als hij een mindere dag heeft. En die hebben ze, dat zal u mij niet horen beweren. MAAR. Alsof het voetbal in eerste provinciale van zulk een kwaliteit is dat er eens geen slechte scheids kan komen schuifelen?

Sorry voor het intrappen van deze deuren, maar zo gaat dat met een gescheurd stukje hamstring, veel kracht kan ik niet zetten. Ik was nochtans begonnen met het idee een column over voetbal bij elkaar te harken. Mischien morgen.

Zijn we in het ‘echte’ leven niet allemaal bankzitters en geblesserden? Soms speel je even mee, dan verdwijn je terug een stuk uit beeld. Soms zet je jezelf buitenspel door een of andere domme beslissing, uit passie of uit te veel berekening, uit dommigheid of je te snelle eerste meters. Wat zou (knipoogje naar mensen die voor hun werk goedkope broeken moeten leveren) de economie zonder bankzitters zijn? Toen ze mij vroeger op school vroegen:”Wat zit gij hier te doen? Uw broek wat te verslijten ofwa!?” Dan dacht ik altijd, zo is het toch allemaal bedoeld? Niet?

Met een woord van bemoediging aan alle geblesseerden. De bankzitters zou ik zeggen, grijp elke kans om de trainer van zijn ongelijk te voorzien. Hij zou dat graag hebben.

Veel liefs en spelplezier, spelersmakelaar Hamstring.

Gepost in Column, Nieuws

Mijn dochtertje Kato van 5 jaar heeft mij net op mijn donder gegeven met een spelletje Memory. Tijd dus om mijn zinnen te verzetten met een portie voetbal!
De titel van deze column is niet alleen gekozen voor ‘t weer van de voorbije dagen. Die paar keren dat ik de laatste weken in contact kwam met SK Berlare gaven mij een positief gevoel.
De terreinen liggen er schitterend bij. Het is duidelijk dat de nieuwe materiaalmeester Gerard (MM1) zich meteen met hart en ziel inzet voor de club. Jeff (AFG 1) is full-time present en vervult de rol van de broodnodige field-manager.
Tegen het volgende seizoen zal de nieuwe tribune er echt wel staan en speelt SK Berlare voor ‘t eerst in een mini-stadion.
Het voorstel dat spelers van het 1e elftal het peterschap van een jeugdploeg op zich zouden nemen is schitterend. Maar dit werkt eigenlijk best als ‘t initiatief van die spelers zelf komt… Je hoeft dan niet alle wedstrijden komen volgen, maar als je eens een training assisteert, op de website de verslagen leest en eens een reactie post… Daarmee maak je 15 kereltjes gelukkig, heb je op zondag een persoonlijke fanclub langs de zijlijn en scoor je veel beter bij de verkiezingen van man van de match? .
Misschien kan vanuit de jeugd zelf nog eens het signaal gegeven worden naar spelertjes, trainers en ouders dat “kampioen spelen” leuk is maar dat de juiste mentaliteit, een correct gedrag op het veld en een goeie omgang met je vrienden-medespelers nog veel waardevoller zijn.
Kampioenenfeestjes zijn wel leuk, maar wie graag feest vindt wel een reden om spelers te motiveren. Waarom geen feest beloven aan je ploeg als ze geen enkele kaart krijgen voor onsportief gedrag, reclameren tegen de ref of gemene fouten?
Vorige week zag ik hoe een talentvolle tennisser van 13 jaar aan het winnen was in de finale van een herentornooi en 2x kort na elkaar met zijn racket zwierde als ie ‘t niet eens was met de scheidsrechter. Na die game kwam zijn vader op het veld, pakte zijn boeltje rustig in en de kleine mocht opkrassen?

Maar nu terug voetbal!
Tof dat we het nieuwe SK meteen in een derby konden bekijken. Spijtig dat we ‘t onderspit moesten delven. Zele verdiende de overwinning. Ze maakten bijna geen fouten en er stond bij hen al een stevig geheel.
Tof ook als je onze trainer over ‘t veld ziet sloffen? Wie hem ook in 1986 in Puebla de Zaragoza naar de penaltystip zag sloffen krijgt het nu gegarandeerd weer warm.. Voor wie die nacht nog niet TV-rijp was: Leo kon ook op andere manieren scoren. Ik zag als klein ventje hoe hij bij een Lokeren ? Club Brugge de bezoekers op voorsprong trapte met een schitterende schuiver. Penalties zijn zelfs zijn specialiteit niet. Jeff (AFG1 met zijne kukeleku-ringtone) stopte zelfs eens 30 strafschoppen na elkaar van Leo op een mooie zomeravond in Mazenzele.
Tof ook dat de nieuwe spelers weer allemaal een ferm stukske kunnen sjotten.
We hadden al de beste rechtervoet van de reeks met Fabio ( toonde dit al even tegen Zele met een harde wreeftrap mét krul). Met Kevin Perez hebben we nu ook de beste linkervoet (dixit de uitbater van Restaurant Quizientje te Lokeren…) ‘T was ook al te zien in Zele met een knappe breedtepass van 45 meter en enkele gevaarlijke corners, alhoewel Dries hem ook eens wou zetten maar hoofdschuddend mocht afdruipen… ‘T schijnt dat je Kevin in het Engels moet aanspreken Dries! Dan luistert ie wel de volgende keer…
Met nog wat meer rust aan de bal (dixit trainer), wat meer variatie in het spel (kaats toch eens de bal spitsen!), nog wat extra duelkracht, enz… komen we er wel. Een eindronde kan deze keer niet (kantine-afbraak na de laatste competitiematch) , dus jullie mogen de supporters gewoon verwennen met veel spectaculaire matchen en aanvallend voetbal. Meer moet dat niet zijn. En de anderen mogen gerust ook eens winnen. Stijgen naar bevordering is voor als de kantine en Jacques zijn huis af zijn .
Ik ga ‘t in deze column niet hebben over de verschrikkelijke roze schoenen van Joeri. ‘K weet wel dat ‘t eigenlijk grijs met rood is en ik weet ook dat ‘t uwe sponsor is, maar met zo’n schoenen kunt ge niet anders dan bij een lange tackle de bal missen…
Ik ga ‘t ook niet hebben over de roze keeperstrui van Timmy. Heeft SKB al een psycholoog in dienst?
Ik ga ‘t ook niet hebben over mijn laatste tennismatch tegen Yves. Over de rammeling die hij toen kreeg. Mijn passeerslagen moeten zo’n beetje gevoeld hebben als bij dat 3e doelpuntje van Eendracht Zele, als een frisse wind?

Bert

Gepost in Column, Nieuws

Vanaf dit bericht start de berichtgeving over het nieuwe seizoen 2007-2008.

Gepost in Column, Knapen, Matchverslagen, Matchverslagen B-kern, Matchverslagen Uefa's, Nieuws, Nieuws Uefa's, Persnieuws, Persverslagen, Pre-miniemen -9, Voorbeschouwing, Z/Oude onderdelen

SK Berlare speelt in de hoogste provinciale reeks.
Ik vermoed dat alle supporters er naar uitkijken om gereputeerde clubs als bijvoorbeeld SK Lebbeke op bezoek te krijgen in de Bosstraat (Op een landkaart van 1774 blijkt het bos gelegen te hebben op de nu bebouwde percelen tussen het plein en de Tamboerkensstraat…)
Geert, Timmy en Snicky lijken voorlopig de enige Berlaarse jeugdproducten die een degelijke kans op een basisplaats maken. In 2e provinciale stoorde het mij nog dat er weinig Berlaarse jongens doorstroomden. Nu we in 1e beland zijn stoort mij dat plots veel minder. Alsof een bepaalde grens overschreden is. 3 lijkt plots een mooie score.

In de titel heb ik bewust voor de term “de hoogste provinciale reeks” gekozen.
Misschien een stille hint naar bezielers, bestuur en trainers om de drang om hogerop te gaan even onder controle te houden. Om enkele jaren de tijd te nemen om de club ook in de breedte uit te bouwen.
Zou het niet fantastisch zijn als SK een gezonde 1ste provincialer wordt met een mooie accommodatie, een degelijke jeugdwerking waaruit af en toe eens iemand doorstroomt, veel supporters die graag naar de Bosstraat komen omdat ze weten dat de speelstijl van het huis niet puur op resultaat gericht is, maar op het scoren van goals. Omdat ze weten dat er nadien meestal nog een feestje volgt. Omdat er bij de aankoop gekozen wordt voor spectaculaire voetballers. Omdat er in 1ste veel derby’s gespeeld worden…

Spits Van De Sompel krijgt voorlopig de prijs van de opvallendste transfer.
Ik kon hem aan het Sint-Annaplein (Sint-Anna staat op het plein zelf) al even aan het werk zien en één ding is duidelijk: die gaat nog brokken maken.

Redgy kreeg van de dokter te horen dat ie beter zijn schoenen aan de haak zou hangen, maar liet zich toch nog maar eens opereren.
Ik vermoed dat de kans kleiner en kleiner wordt dat we hem nog aan het werk zien. Voor hem zou ik nochtans naar het stadion komen. Kijken naar een voetballer die geen moeite moet doen om goed te voetballen, zeg maar een natuurtalent, is zalig.

Mijn zoontje (lees de column: “als ie maar geen voetballer wordt”) heeft ondertussen ook al zijn eerste wedstrijd van het seizoen achter de rug.
Spijtig genoeg geen voetbaltopper maar een viswedstrijd…Aan wie moet ik nu al mijn “voetbalwijsheid” kwijt?
Langs de lijn staan krijgt plots een andere betekenis…

Gepost in Column, Nieuws

De regering van de Duitse deelstaat Baden-Württemberg laat onderzoeken of het bij ons ook populaire gokspel ‘Schijt je rijk’ wel diervriendelijk is.
Dierenrechtenactivisten vinden het koe-onterend dat het arme dier zijn gevoeg moet doen terwijl honderden mensen erop staan te kijken.
Experts gaan onderzoeken in hoeverre de privacy en de waardigheid van de koe in het gedrang zijn.
Ze hebben dan waarschijnlijk ook nog geen rekening gehouden met de ‘truukjes’ die de eigenaar-boer van de koe gebruikt om zijn Bella tijdig haar vlaai te laten leggen.
Een verbod op ‘Schijt je Rijk’ hangt in de lucht.
Maar er zijn alternatieven…

Dit schreef Herman Brusselmans voor ons clubblad De Shotter in 1995:

“Van één van mijn incognito geheime spionnen in het Berlaarse (Dhr Jacques Vanhenden) verneem ik dat SK Berlare op haar voetbalterrein een ‘Schijt Je Rijk’-wedstrijd gaat organiseren. Dat is een prachtig initiatief, zij het uiteraard niet erg origineel. (De dag dat in Berlare iets origineels gebeurt zal de originaliteit net daarvoor officieel zijn afgeschaft, dat zal je altijd zien.)
En ik weet waarover ik spreek. Een paar weken geleden, namelijk, was ik te gast, als beroemd persoon, op een priv&eacute-festijn in de loges van Anderlecht, georganiseerd door de belangrijkste wijnimporteur van België, een klootzak, bij wiens rijkdom vergeleken de diepte van de zee een lachertje is.
Enfin, kaviaar, champagne, bloedmooie wijven, drugs, Danny Boffin die Go West zong, etc… Als tussendoortje werd er een verrassingsact aangekondigd. Dat bleek, jawel, een ‘Schijt Je Rijk’-wedstrijd op de Anderlecht-grasmat.
De spelvakken waren van elkaar gescheiden door dikke lijnen coke (waar we na het spel nog veel plezier aan beleefden).
Maar de clou was: omdat een grasmat zo heilig als die van Anderlecht natuurlijk nooit mag betreden worden door zoiets laag bij de gronds als een koe, werd het schijten in handen gegeven van Johan Boskamp. (Hij scheet zijn dampende hoop in het vak van -wie anders?- Michel Verschueren.)
Doch wat ik, als SK Berlare-fanaat, aldus wilde voorstellen: zou het geen goed idee zijn om, naar Anderlecht-model, in plaats van een koe de trainer te laten schijten?
Ik herinner mij uit mijn periode als medespeler van hem dat hij alleszins goed kon zeiken, zodoende zal schijten voor hem ook wel geen probleem zijn. Dus trainer: zet je grote achterklep open en maak eens iemand gelukkig!
Bij voorbaat proficiat!”

Gepost in Column, Nieuws