Ik heb geen inspiratie deze keer.

Ik ga het dus niet hebben over hoe mijn vorig stukje gecensureerd werd in De Shotter.

Ik ga het ook niet hebben over de monsterscore die mijn geliefd SK zondag neerzette tegen de White Boys ( rood zagen ze van schaamte), en hoe die tot stand kwam ( het eenvoudig zoeken naar de best geplaatste speler en niet uit zijn op eigen succes, etc.). Het is dan ook niet nodig om te vermelden dat wij in ons debuutjaar in 2e met 1-11 gingen winnen in Kruibeke met een 7-tal treffers van Steve Schockaert ( zocht nooit naar de best geplaatste speler maar altijd naar de verste paal).

Aangezien bakker Roger Bonnarens niet meer leeft hoef ik Glenn Dillens ook niet meer te zeggen dat hij dankzij zijn schitterende knal tegen de paal een rozijnenbrood aan zijn deurklink mag verwachten. God, wat zou Roger genoten hebben van “azu ne goeën erten tegen de poal”.

Over het buitenlands voetbal hebben we ’t een andere keer. Maar spreek ondertussen niet meer over een “Arsenal-score” bij een één-nulletje. Een Chelsea-score lijkt me beter passen. Kijk er de uitslagen maar op na.

Om misverstanden te vermijden ga ik het ook niet hebben over het alcoholverbruik bij voetballers in 2e provinciale en welke invloed dat heeft op het aantal doelpunten ze scoren of het aantal stemmen dat ze in de polls halen.

Over die nozem op een brommer ( brozem) die vrijdag ambras maakte in de sporthal en ons verweet van “vuile voetballers” ga ik het zeker niet hebben, maar zijn uitspraak zegt wel iets over het imago van ons geliefkoosd spelletje.

Waar ik het wel wil over hebben is dat ik iedereen wil oproepen om furieus “dikke zever” te antwoorden als binnenkort weer die typische, op niets slaande opmerkingen worden bovengehaald als: “…in januari worden de prijzen verdeeld…”.

Ah ja, voor wie Brusselmans zijn kijk op het choco-incident mocht gemist hebben in “Het Leste”…
“…Het enige dat wat opzien heeft gebaard is de boterham met choco die Olivier Suray nuttigde, waarna Sergio Brio van Bergen hem naar huis stuurde. Ik herken me daar wel een beetje in, want ooit ben ik door trainer Dolf Van Kerschaever van SK Berlare naar huis gestuurd omdat ik op de bank een teljoor patatten met worst en appelmoes zat te nuttigen. Ja, ik zat geregeld op de bank bij SK Berlare, vooral omdat ik in die tijd aan de coke was en mijn fysieke conditie op een laag pitje stond. Welnu, voor die welbepaalde wedstrijd tegen SK Terjoden zat ik weer op de bank en ik weet niet hoe het komt, maar ineens kreeg ik honger, niet te geloven. Dus ik zeg tegen Dolf: “ Dolf, ik ga even naar het toilet om eens uitbundig te schijten”, maar in plaats daarvan verliet ik het stadion, en wandelde tot aan restaurant ’t Laurierblad, dat immers in vogelvlucht heel dicht bij de voetbaltempel van SK Berlare ligt. Ik zeg tegen de chef:” Voor mij een dagschotel, om mee te nemen, want ik moet snel terug zijn”. Terwijl hij aan de slag gaat drink ik een pintje of drie. Algauw brengt de chef mij een teljoor met zilverpapier erover en ik zei ‘m dat ik na de match zou komen betalen. Ik spoed me terug naar het terrein. Ik neem mijn plaats op de bank weer in, gooi het zilverpapier weg, en begin met m’n handen ( de chef was in zijn haast mes en vork vergeten) de patatten, de worst en de appelmoes naar binnen te werken. Verdomme, dat deed mij deugd. Dolf Van Kerschaever zei echter tegen mij: “Wat krijgen we nu? Ik ging je net laten invallen en meneer begint hier een volledige maaltijd te fretten.” “Nog een minuutje of vijf, Dolf” zei ik,” Ik ben een snelle eter.” Dolf ontstak in een gloeiende koleerte en snauwde me toe dat ik me kon gaan omkleden en naar huis kon gaan en dat het laatste woord over dit incident nog niet gezegd was! Dat bleek de volgende week toen ik bij het bestuur moest komen en me daar werd medegedeeld dat ik veroordeeld werd tot een boete van 20 000 frank, in die tijd een wanstaltig hoog bedrag.
Dan komt zo’n Aruna met z’n 10 000 euro boete er nog redelijk genadig van af vind ik. Je moet rekenen dat hij bij Anderlecht 75 000 euro per maand verdient en ik bij Berlare gemiddeld 7000 frank per maand, premies inbegrepen. Daar kon ik niet eens m’n coke, m’n maaltijden van bij ’t Laurierblad en m’n bezoek aan de hoeren in bordeel De Zeug aan het Donkmeer mee betalen. Geen wonder dat ik gestopt ben met voetballen…

Gepost in Column, Nieuws